I32 OVER DE VEREENIGING VÁN HET’ GOEDE 
lijden voor de uitvoering eener taak „ welke ik mise 
fchien, zonder eene dwaze vermetelheid, niet kon 
danvaarden 2 > Of was het flechts wezenlijke (wrecs y 
om onbefcheiden af te flaan;,en‚ niet tevens, het 
bedrog der eigenliefde, die zoo ligt duizelig maakt „ 
wat mij voor het wereerende’ aanzoek deed bezwij- 
ken? Vanwaar „ontleende ik dan den ftouten moed 
om, in eene plegtige gelegenheid en voor eene 
kiefche- vergadering , als deze ;:op “ter treden „ waar 
zoo vele bezielde dichters en treffelijke redenaars 
vóór mij alles bezaten en alles vermogten ‚ om den 
befchaafden- kunstvriend- te voldoen en den geoefen- 
den kunstenaar te flreclen? Neen! te weinig kent 
doorgaans. de zwakke èn ijdele mensch zichzelven , 
dan dat ik hier niet, bĳ uwe bekende, heufche toes 
gevendheid ‚ al uwe verfchoonende goedheid zou 
inroepen en behoeven, “Of wat zou mij, in geen 
opzigt kunstenaar. of. kunstkenner, de bevoegdheid 
{clienken in dezen gewijden kring de feestrei aan 
te voeren ‘én de bepaalde tólk uwer gevoelens in 
de waardering van het fchoone en het gebied der 
kunst te zijn ? Enkel het algemeene gevoel, „dat 
niemand vonderfcheidt „ en ‚de ‘géwone bewondering , 
die ook: denvoppervlakkigen digt_ kan- treffen 2 
Dat wij -nogtans-, Mijne Heeren! op die wijze ‘het 
wezenlijkfte+voorregt „vanden mensch en: daarin:-de 
heilige gaverGods, «op haarzelve, niet miskennen? 
Werden «wij „toch, “in „de “befchouwing dêr nátuut 
ensin de. waardering der kunst ‘door. dit enkelsges 
voel-voor. het, fchooneg; niet mênigwerf in, de zoetfté 
ijmering, of in de: ver hevenlige flemming- aan ons 
| zel. 
