VELLAOMTRENT VRIJHEID VEN VOLKSGELUK, 171 
… Stelden ‚dan de ouden „zoo weinig prijs op zekers 
heid van ieders bijzondere regfen, zoo fchatten op 
hunne beurt-de nieuwere vollen niet hoog het on- 
middellijk -werkdadig aandeel {dat de burgers in de 
oude ftaten aan het beftier dêr ftaatszaken hadden. 
Nergens “vindt: men volksvergaderingen in de latere 
flaten , waarin alle burgers hunne ftem uitbrengen, 
en ieder zijnen onmiddellijken: invloed in het ftaatse 
beftuur ‘uitoefent. Thans verlangt men niets meer, 
dan ongeftoord zich met de verzorging zijner eigene 
zaken en belangen te kunnen bezig houden. Men. 
wil die niet meer geheel opofferen aan het beftuur” 
der ftaatsaangelegenheden. Men leeft in zijne bij= 
zondere -betrekkingen , in zijn huis en huisgezin,’ 
niet zoo. alsde ouden deden, in volksvergaderingen. 
Men heeft gezegd, dat de rede van het -verfchil- 
hierin zou te zoeken zijn, dat bij’ de ouden ‘overal 
republieken beftonden, bij ons daarentegen andere 
regeringsvormen hebben plaats gegrepen. Maar ‘ime 
mers- ook in latere tijden hebben in Ewropa onder- 
fcheidene Republieken beftaan, en in dezen “treffen 
wij evenwel die foort van vrijheid niet aan; ‘die in 
de oude ftaten zoo hoog gefchat wordt. «Ja dat 
dezelve ook voor ons -geheel ongefchikt is, heeft 
de ondervinding in het naburige Frankrijk geleerd, 
toen men alddar op het einde der vorige eeuw eene 
foort van vrijheid poogde in te voeren, welké men 
in de“flatén der oudheid meende-aan te treffen. Men 
miskende het geheel uiteenloopend karakter van oude 
en nieuwe burgerftaten: en wat er dan ook van ‘de 
voornemens , die men toen had, en van de pogin- 
M 5. gen, 
