OMTRENT NRIJHEID EN VOLKSGELUK: #77 
braaf heid; deugd , waderlandsliefde en ongefchondene 
zeden. werden gerekend den 'ftaat tot eer ven hetl te 
ftrekken, Arm was Zacedemon, de rijkdom werd 
daaruit verbannen, en geen {taat der oudheid fcheen 
op vaster gronden tte fteunen dan die, welken L.v« 
Eurus ‘had ingefteld. Horarius riep uit: „ wat 
» vermogen wetten zonder zeden?” Dit gezegde 
moge “in betrekking tot onze. hedendaagfche ftatén 
im twijfel getrokken zijn; zeker is het, dat de ou- 
‚den niet aan wetten, maar ‘aan het bewaren van 
reine zeden ; “voorvaderlijke “dapperheid en moed, 
den bloeien het behoud van hurmne. {taten toekens 
den. Wanneer zedebederf in-den ftaat toenam, ging 
die te gronde; ENnius zeide-van Roine: ;,Op-oude 
zeden «en mannen,’ zoo als die van den ouden 
» tijd rust’ geheel de zaak oder Romeinen.” Dit 
gezegde drukt uitmuntend nit, waarin de ouden 
rekenden , dat het welzijn en de wann soi 
voanpr ftaten gelegen was. | bh: 0 
«Maar, wanneer zeggen wij, dat een pn bloeit, 
dat het een volk welgaat? - Ja, ook “wij {tellen , dat 
het zedebederf voor het welzijn eens (taats verdere 
felijk is. Maar vooral toch Jetten wij ook hierop, 
of ieder burger genoegzanie middelen van beftaan 
bezit, om met de zijnen gefchikt-te kunnen levens 
bloeijen dan handel, landbouw en andere ‘takken van 
volksnijverheid, zoo zeggén wij, dat het een. volk 
welgaat. Dit is het, wat wij het welvaren vaneen 
volk noemen, Dit is bij ons volksgeluk. 
De ouden waren in hunne ftaten wan: niets afkee- 
xiger, dan van rijkdommen, De bùiger.van Lure- 
den 
