246 OVER DE VEREENIGING VAN HET GOEDE 
‘zuchtig. Wij vergeten ALEXANDERS overmoed en trots , 
wanneer wij in den onbewogen geest en het onver= 
zet gelaat; waarmede hij den geneesdrank van pur- 
LIPPus ontvangt, zijn geloof aan de deugd, of in 
zijne, even” bevallige als teedere behandeling van 
‘het geflacht van parrus, de edelfte grootmoedigheid 
levendig erkennen. Ook de tranen van den zachte 
moedigen en vergevenden menfchênvriend zijn ons 
in cesar heilig, en wij ontnemen, zelfs waar hij 
onder de flagen van BRUTUS valt; deze paarlen aan 
de kroon zijner menschheid niet. “Taat CORIOLAAN 
in arren “moede tegen zijn vaderland zijn opgetrok- 
ken 3 wij hebben, als hij zich aan de fmeeking “van 
gäde en” moeder, diep bewogen; overgeeft, enkel 
den minnenden echtgenoot en teederhartigen zoon 
voor oogen. Ja zoo wordt, ook door het bloot 
eenvoudig ‘gefchiedverhaal , onze verbeelding - niet 
zelden op één punt gevoerd, en niet min door 
het goede en edele, dan door het fchoone en vere 
hevene , bewogen en gefchokt. —. De volgeladene 
kiel ftrandt in het vaderlandfche fchip, de Vrijheid, 
op Brittanje’s kust (1). In den ĳsfelijken nood en 
de algemeene ontroerenis zien” de. meesten flechts 
naar eene flaauwe hoop op eigene redding; of fchreie 
jen en ‘jammeren alleen , miet en om hunne naaste 
panden. Maar ziet daar den jeugdigen krijgsman 
te midden van de hooggerezene “baren. Met de 
ééne hand zwemt hij tegen de gelneis des flrooms; 
/ | ters 
(3) Zie Verhaal van Merkwaardige Schipbreuken, 1822, 
