EN ECHOÖNE, IN HET GEBIED DER! KUNST. 147 
terwijl hij met de andere zijne dierbare gade, tegen 
het woedende element, bij het haar ‘houdt opgehee 
vèn.” Maar, verkleumd en afgemat, voelt hij zijne 
faatfte kracht bezwijken. IJlings wendt hij zich, 
klemt zijne eenige in de armen, en zinkt met haar 
ten diepen afgrond neder. Ziĳ ons nu vrij, met 
zijnen naam, zijn overig beftaan en lot verborgen; 
maar geef ons, zoo veel gij kunt en moogt, diche 
ter of kunftenaar, dit beeld met ware en roerende 
trekken weder, Wij worden dan gewis verrukt en 
bekoord door uwe fchildering, waarin de dierlijke 
natuúr ‘bezwijkt en de zedelijke zegepraalt. Wij 
zien “in de heilige kracht der huwelijkstrouw de 
liefde, die den dood v verwint , en gĳ vestigt, waar 
Zij-fchijnbaar ondergaat, met het licht der onfterfe= 
lijkheid de hoop des wederziens diep in onze har- 
ten. Zoo wordt dan zoowel het gevoel van het 
goede als het gevoel van het fchoone , door zinne= 
lijke aanfchouwing of het genot der verbeelding, 
_devendig getroffen en belangeloos voldaan. — Maar 
zoo ook (en hiermede komen wij van zelve tot het 
laatfte deel onzer befchouwing) zoo ook | 
UI, Smelten beide , door onderlinge zamenwer= 
king en wederkeerigen invloed, in het gebied en 
kunst ligtelijk ineen. j 
Het fchoone , in deszelfs algemeen begrip, is wel 
een gefchenk def natuur, en eene gave uit des Schep- 
pers hand. Het ís ook, als zoodanig, op onderfcheie 
dene wijze, gemeen aan verfchillende ‘voorwerpen, 
jan is, in mênigerlei geftalte en worm, aan. dier 
K 2 en 
