EN! SCHOONE VIN” HET“ GEBIED DER KUNST. 149 
de'seigene “bede'"van den Vader «der Wijsbegeerte: 
5 dat ik inwendig fchoon zij, en-dat'al het uitwett- 
5 dige venkel uitdrukking “van ditvinwendige moge 
zwezen.”” PruaTo verlangde in oog ,”gelaat en houz 
ding-de kracht 'en’den-adel der ziel'te lezen, maar 
wilde ook; “buiten dit „ in de bloote merfchelijke ge- 
“daante v‘het merke ‘der fchoonheid -niet’>efkennen. 
SocraTEs ven zijne kweekelingen hielden. in’ het al- 
gemeen niets voor 'fchoon, dan hetgene tevens goed 
mogt heeten. -Het “fchoone mogt „naar eerie fijnere 
onderfcheiding s'enkel in den vorm; ‘het goede meer 
nde {tof “gelegen Zijns het was, als ligchaam en 
ziel, niet te fcheiden 3 het werden ‘bleef, bij hen, 
ín de naaste vereeniging, in weent sen: zi,” ééne 
sand en één begrip. | 
«Maar ging ôok niet reeds het vroegere ovérnuft, 
loor de» waarheid en ‘het gevoel ontftoken en gee 
teid, «dit begrip en deze ‘bepaling voor? De oude | 
beeldentaal gaf dan de godin der fchoonheid «eenen 
„gordèl, «die “bevalligheid verleent en liefde kan ver- 
wekken. - Maar wat beteekent dit zinnelijk omkleed. 
gel, in den “geëst vaiï wolk ven taal wel begrepen 
ven verklaard, anders “dan de beweging der ziel, in 
de zigtbare geftalte „uitgedrukt? Zönder haren’ gor- 
sdel “mogt ‘venus haar vatuurlijk “uitwendig ° fchoon 
‘behouden 3 maar- miste zij de kracht der betoove* 
ring, dan kon zij wel koele bewonderaars maar 
“gooit vurige aanbidders verwerven, ‘Met’ haren gor= 
del werfierd „ werd ook het minder fehoone meer 
“dan fchoon „meer dan het fchootie zelve alvermo- 
gend. « Zoolang “Juno dien’ van haat ”ter leen: ónit- 
gn K 3 ving, 
