EN SCHOONE; IN HET GEBIED: DER KUNST: 155 
ontroeren , ên de. maatfchappij ‚: die „ terwijl zij hét 
goede mint en eert, wetenfchap-en kunst op hét 
naauwst in haren fchoot vereenigt en verbindt, “ziet 
ook Het Menftchelijk Geluk door Verdienflen ver= 
hoogd ‚ wanneer zij, in de vereeniging van het goede 
en fchoone, uwe verdienfte, mag: bekroonene. 7 
Lof! Schoone Kunften, Loft door duizenden van tongen 
Wordt u met dankbaarheid het zegelied gezongen, 
Gij zijt het, die ons hart veredelt en verheft. 
Wee, wee d' ellendige, wien gij de ziel niet treft! 
Wat is hij? — ach! een plant; die®t fchoon, de wonderwerken 
Der fcheppende Natuur nooit voelt, nooit op kan merken, 
Vergeefs, dat voor zijn oog ‚ uit ftroomen licht en vuur, 
De goddelijke zon, als heerfcher der, natunr, 
De fchepping overziet, den nacht verfchupt in ' duister, 
Hij ziet (de ellendling ! ) niets van al dien pracht en luister, 
Nooit heeft de lente voor zijn hart een bloem geteeld. 
Geen’ fchoone daad, geen” maagd, heeft ooit zijn’ ziel 
geftreeld. 
Ach! nimmer kende hij den wellust van te weenen, 
Als plant, als dier, kruipt zoo zijn leven ftervend henen, 
Geen dichter nam voor hem de citer in de hand, 
Stijgt met hem de Alpen op van % godlijk Zwitferland # 
Gij, door de onmeetlijkheid, de oneindigheid verwonnen, 
Stort fpraakloos u ter neer voor d'Eeuwgen ,d'Onbegonnen, 
En hij , wat ziet zijn oog?— Slechts hoogten, ja ! niets meer. - 
Stort bij Antiparos u in zijn holen neer! 
Ach! hier aanfehouwt hij niets dan zwarte rotsgewelven | 
Hij , nutloos pak der aarde 3 onkenbaar aan zich zelven, 
Ligt als ’t herkaauwend dier daar uitgeftrekt op de aard’, 
Een onbezielde klomp, den naam van mensch onwaard, 
Maar gij, van fijner vorm, uit eedler ftof geweven, 
Wier aanzijn zich verhoogt, door voor de kunst te leven , 
« fi Ge- 
