ZIJNE BEER EN LEERWIJZE, Â67 
gedenkfchrift- las; met welke. ik gevoelde , dat hij 
het. moest gefchreven. hebben. ‘Ik verbeeldde mij 
dan den beminnelijken wijzen van Athene, zoo als 
hij daar heen ging; omringd van. eene kleine ‚ maar 
edele fcliare van vertrouwde vrienden; ik. hoorde: 
dan zijne gefprekken, zijne vriendelijke vragen , die 
hem , die „ze beantwoordde „ van. zelve de waarheid 
deed vinden , terwijl « geene meesterachtige magt= 
fpreuken ‚ maar zachte overreding het middel was, 
waarvan hij zich. bediende, om zijne hoorders. tot 
vrienden, zijne vrienden tot wijzere en betere men- 
fchen te vormen. | 
‚Ik wilde’ u thans van socRATES (preken, zoo als 
ik hem door- zijnen leerling XENOPHON leerde ken- 
nen. … Als wij soCRATES met die: groote mannen 
vergelijken „wier namen als. wetgevers of beftuur- 
ders van ftaten en volken „ als hervormers van Gods= 
dienst en wetenfchappen, als uitvinders van nieuwe 
waarheden „ als- ftichters. van nieuwe ftelfels in de 
Gefchiedenis fchitteren, dan fchijnt ons de nederige 
wijze van Zthene een onbeduidend verfchijnfel; maar 
als wij hem, niet naar uiterlijken fchijn, maar naar 
ingerlijke waarde. door zijnen leerling leeren kennen „ 
zoo als hij dacht en fprak en leefde , dan eeren wij 
in SOCRATES- het beeld van ware, zedelijke groote 
heid. | 
Met een hart. vol. drift. en hartstogt oefent hij de 
ftrengfte zelfbeheerfching. Terwijl de Sophisten 
‘woekeren met hunne geleende wetenfchap, zijn 
vrienden de: winst, die. hij voor zich bedingt. Te 
midden van. het eerzuchtig Athene kent hij geenen 
1 Hh s an 
