468 SS IOVER SOCRATES, 
anderen weg tot roêm- en eere, dan: goed te zijn, 
zonder het te willen fchijnen, en; omringd: van 
alle aanlokfelen tot: zingenot en wellust, is het ges 
voel van beter te worden en anderen beter te ma- 
ken zijne hoogfte gelukzaligheid, Ne 
„Hij behoorde niet tot die zedeleeraars ; welke an- 
deren eene deugd prediken, die” zij zelve niet bee 
trachten, maar- zijn ganfche. leven was ‘de uitdruk- 
king zijner zedeleer, en zijne zedeleer het dagboek 
zijns levens; want hij begreep , dat men meer door 
de deugd te. toonen dan door-de deugd te in 
anderen voor haar winnen kon. eld 
Er zijn vele menfchen in ftaat tot enkele ‘groote 
en fchitterende daden, maar weinige zijn er, wier 
ganfche leven het getrouwe” beeld is eener ftands 
vastige , onafgebrokene deugdsbetrachting; terwijl 
hunne ziel kalm is en-ongenaakbaár voor de wisfes 
lingen van het lot en de magt der woelende drif- 
fen, en rede en wijsheid hunne tdw en woor: 
vr en daden befturen, | 
SocRATES was een dier weinige , waarlijk groote s 
goddelijke menfchen. Zijn ligchaam was de diënaat 
vân zijnen vrijen geest. Hij leefde zoo matig, dat 
naauwelijks iemând te weinig arbeidsloon zou heb= 
ben kunnen verdiëtten, om aan zijne behoeften te 
voldoen. Honger er dorst kruidden zijn eenvoudig 
voedfel, Arbeid verfchafte hem den zoetften’ flaap. 
En aan die’ gastmalen, waar weelde en óverdäad 
heerfchen viel ‘het hem gemakkelijk de matigheid 
te betrachten, * Hij werachtte ‘den ‘weéllüst „ en” tiéët 
kostte hem’ niets mêer zich” wän” de fchoonften- té 
é ont 
| 
z 
