/ 
ZIJNE LEER EN LEERWIJZE, 469 
‘onthouden ; dan het anderen kostte zich te onthou» 
“den ván de leelijkften ; want hij beminde in anderen 
niet de fchoonheid des ligchaams , maar de: fehoon= 
“heid der ziele. Getrouw aan de gefchrevene” wet- 
“ten van den Staat, en aan die goddelijke “wetten, 
‘dooreen volmaakter Wetgever in het menfchelijk 
‘hart gefchreven , zag men hem -onverfchrokken én 
‘kalm -bij de bedreiging van tirannen. en grooten’, 
en het woest gêtier eener onftuimige menigte. In 
de hette van den ftrijd en in de volksvergadering , 
‘onder zijne vrienden en op de markt, vrij en in den 
kerker, overal bleef hij socraTES; en nog in zij 
nen dood was hij het beeld van den. wijzen, die, 
gelijk hij naar zijne overtuiging leefde, ook voor 
“zijne overtuiging wist te fterven. Af 
Gelijk alles in de Griekfche Gemeenebesten eenen 
geest van’ broederfchap. ademt , zoo kende ook so- 
CRATES geen waardiger.: neiging. dan broederlijke 
vriendfchap , geen fchooner verbindtenis, ‘dan het 
broederlijk vriendenverbond. “Vrienden waren hem 
de begeerlijkfte bezitting, het uitnemendst vermaak, 
de rijkfte akker, de hoogfte prijs-zijner wetenfchaps 
want een goed vriend is meer waard, dan alle goe- 
deren «en fchatten der aarde, Raad en hulp, ken- 
nis en wijsheid, al wat hij had, was voor zijne 
vrienden veil, Hen beter en gelukkiger te maken: 
was ' Zijne ftudie. “Hij ftichtte rondom zich: een 
Gemmeenebest van vrienden, door de liefde. tot al 
wat fchoon' en goed is, én de wet der deugd: ver« 
bonden, Zijne vrienden waren zijne makkers; zijne 
broeders, zijne bondgenooten. “Voor en onder hei 
-l leef« 
