ho SSU OVERSOCRKTES,T 
echter bédriegëen en de groöte’ ziët van soeraTes 
tiiskennen „indien men meende, dat soerares zieke 
nimmer op geloof en gezag beroëpen Tad: Dikwijls 
bediende hij zich van het gêzâg vän nomerus en 
andere volksdichters, om zijne, meening te bevestie 
gen. Dat verhaalde hij eene mythe, dan weder eene 
fabel; nu eens waren het beroemde “mannen of vol 
ken uit dé Gefchiedenis dan weder geliĳkenisfen „ 
die hij tot’ zijn ‘oognierk bezigde, Slechts een klein 
gedeelte der kentis; dus "leerde ‘hij „ tit” onder het 
bêreik vanhet menfchelijk verftand, “Niet in alles, 
ífidar alleen in dat „wat iemánd wéten kan, kan hij 
Wijs zijn. De uitkomst der ‘dingen is voor-den 
fterveling verborgen , en ‘het grootfte deel der kene 
nis hebben de Goden voor zich behouden. Orake- 
ten, teekenen en inwendige {temmen zijn de” taal 
der Goden. Die taal te hooren en te’ volgen , was 
wijsheid , ‘haat t& verfmaden,” razemijs het was een 
bekwamen en zienden gids voor een? onKundigen, 
blinden te vérlâten, en waar hiet er op aankwam, 
den raad der Goden te volgen , daar. verachtte hij 
de fchande en fpôt der menfchen. Niet flechts. tot 
het verftänd , ook tot het gewoel: fprak socRATES, 
én, als hij fprak over de teedere, zorg der Goden 
voor den’ meénscli, “over ouder=’en broederliefde ‚en 
vriendfchap ; dan fptak hij vol-warmte, en „kracht , 
en, terwijl zijne wijsheid het menfchelijk. verftand 
verlichtte’, róérde zijne taal de teederfte- fnaren van 
het menfchelijk hart. | 
Daarom vooral is. de Socratifche- waldhee Z00-VOOr- 
eind omdat Zij, bebprcan uit: de: waatneming en 
die- 
