IIEIJNE GEERVEN LEERWIJZE> 485 
tendoms- wezen “kon? Of zoude eene „verlichte 
kentiis der pligtenén: een helder “befef . van” het 
eeuwig verband, dat er-beftaat tusfchen deugd; 
wijsheid en wate gelukzaligheid , op soon seus wijze 
ontwikkeld ;“aan “de vorming van jeugdige Chistes 
nem; “eri” de “bévordering “van” Christelijk geluk “en 
Christelijke deugd nadeelig kunnen geacht worden ? 
Ik zal het gelooven , als ik gelooven kan, dat rede 
en Godsdienst, wijsbegeerte en Christendom onver- 
eenigbaar zijns dat regtvaardigheid , matigheid, in= 
getogenheid „ zelfkennis en zelfbeheerfching uit een 
klaar en helder inzigt van goed en kwaad, van pligt 
en verzuim, van gebod en overtreding geboren, 
deugden en pligten zijn den Christen niet voorge= 
fchreven. 
Of zou misfchien het Socratisch onderwijs en de 
Socratifche leerwijze op de verlichting onzer tijden 
niet pasfen? Gaarne buige ik mij voor die meer- 
dere verlichting onzer dagen. Maar ik kan toch 
niet vermoeden , dat wijsheid onder ons in alle 
harten en huisgezinnen , en in de maatfchappij 
overal en aloínme zou leven en heerfchen. Ik kan 
niet denken , dat wijsheid voor ons geene behoefte 
wezên zou. 
Mogt dan eens het Socratisch onderwijs en eene 
Socratifche opvoeding algemeen onder Christenen 
ingang vinden! Dan zou eene verhevener levens- 
wijsheid, dan die van socRATES, als huisgenoot 
en vriendin onder de Christenen verkeeren en woe 
nen; nimmer hunne zijde verlaten , hen overal ver= 
ger 
