A2Â. VOORLEZING OVER 
toonen, dat de verdienfte van rurp in, het befehrijs 
wen van nieuwe ziekten, groot waren. …Hij- volgde 
hierin echter niet den ‘heerfchenden geest zijns tijds , 
om alleen het ongewone „ verwondering” barênde-na 
te fporen; te regt begreep hij „ dat--het belang der 
waarnemingen niet van de zeldzaamheid afhing, dat 
het -dikwerf nuttig was; de natuur „ oorzaak en „uits 
werking der ziekten te onderzoeken ; die ‘het mensch-= 
dom: dagelijks. overvallen „ en dat hij „die de geneess 
wijze der gewone ziekten door gegronde aanmer- 
kingen bepaalt, der “maatfchappij- grooter voordeel 
aanbrengt, dan hij, die alleen zeldzame ‘gevallen 
ópfpoort, welke wel bij een geleerd genootfchap ; 
niet altijd bij het gezond werftand hunnen prijs bee 
houden. Hierom befchrijft hij bij herhaling gelijk= 
foortige ziekten, doch verzuimt niet de verfchillende 
wijzigingen en wegen, welke de natuur. ter. gene= 
zing inflaat, daarbij aan te geven, en de juiste 
waarde van het een of ander geneesmiddel te bee 
palen. Hierom zien wij hem nu de vallende ziekte; 
dan de waterzucht op verfchillende wijzen behande= 
len „ en nergens de. Hippocratifche ftelling : „het 
2 is de natuur, die de ziekten geneest” uit, het oog 
verliezen (27). — Even trouw volgde. hij deze 
ì ge= 
Mag. Deel V. A? 1809, LAWRENCE geeft in zhe Med, 
Chir. Transact. Vol. II. p. 385 een geval van acht hon- 
derd tot duizend wormen door den pisweg afgefcheiden, 
waaronder van zes en acht duimen lengte, — Zie ook 
B, VAN RONs$S. Ep. Med, IX, pe 403 BLASIUS » Obd, Fi 
V. Obs. 10. 
(27) » Natura enim nonnunquam juvat ‘humarts ope 
s‚ des= 
