SNICOLAAS TULP.) 439 
goeken”der natuur te geliĳk het pad der ondervin= 
ding bewandelden „ en hetvrijke"der:-natuur onder 
zich fcheenen te deelen , zoo verre van elkander-af , 
dat de ‘een de bevalligheidaan-de! ftrengfte naauw- 
gezetheid van uitdrukking opofferénde ‚ de aarde ‘be- 
fchouwde zoo als zij door-den” Schepper: uit niets 
was voorftgebragt 3 terwijl-de ‘ander; de teugels: aan 
zijne » verbeelding vierende “en de -fchatten - zijner 
taal tentoon fpreidende , doorde ‘kracht zijner over- 
_redende welfpreköndheid de meest verlichte Natuurs 
kenners medefleepte , en: dee fabelachtige ftelfels der 
fehepping meteen” roman verrijkte s dat de Zweedfche 
Wetgever der: Natuur; op eene ‘hemeigene korte en 
afgemetene wijze , aan al het gefchapene deszelfs be= 
paalde plaats en kenteeken aanwijstz. terwijl de an= 
dere , mét verachting van allé kunstmatige rangfchike 
king, ots de aarde en ‘häre“bewoners niet alleen 
leert kennen, maar te gelijk door “fchoonheid- van 
beelden, verhevenheid van gevoel, ftoutheid van 
‚uitdrukking, over, zijne nieuwe {chepping luister en 
leven „verfpreidt, en zijne natuurgefchiedenis onder 
de, meesterftukken der Franfche,letterkunde, verheft. 
Wanneer ‘dit Genie. zijne lof aan. het- geduld offert „ 
moeten wij het meer bewonderen dan toeftemmen. 
Geene oefening immers kan’ de heilrijke gaven der: 
nâtuur evenaren, en wat afleen van het gehetügen 
en vlĳt afhangt, kan het, genie _ niet toegerekend 
worden.. Door geduld zou men de wiskunde kun- 
nen leeren, maar in eene kunst „ die op waarfchijn- 
lijkheid berust „kan alleen „het genie „gelukkig-zijn; 
dewijl oefening alleen den hoogften graad der -waars 
fchijn- 
