(AVAN DEN HEED DER MIDDELEEUWEN. 217 
zijrie. grootë”manrien wan den “dag aan de veroordée= 
ling van het näkroost wijdde, niet diën tijd terug’ 
wenfchen „toen «de onderdaan zijne pligten jegens 
het gevestigd gezag wist te eerbiedigen, doch ook 
liever” den -onregtvaardigen toorn des beheerfchers’ 
trotfeerde , dan’ dat hij vroegere weldaden en vroc= 
gere betrekkingen vergat? Á 
Maar een nieuw ‘tafereel boeit ónze oogen. Dé 
jeugdige en-moedige sANcto zag reeds het oogen= 
blik naderen , waarin de ftad, door hongersnood ge= 
folterd, zich aan zijne magt moest onderwerpen , 
toen hij; door den dolk van een fluikmoordenaar 
getroffen , op eens den eindpaal zijner loopbaan vond. 
De ftrijd is nu geëindigd. Don ALFONSO, URRACA’S 
geliefde: broeder, ‘verlaat de paleizen ‘van Zokdo, 
om den vorstelijken zetel zĳns broeders in te nes 
men, Zoo verfoeïjelijk fchijnt echter de fluikmoord, 
dat de inwoners van Zamora door eenen ridderlij- 
Ken kampftrijd met hunnen befchuldiger zich voor het 
oog des geheelen volks van den op hen gevallenen 
blaam moeten züiveren, en bewijzen moeten, van 
het. oogmerk van den verrader, die binnen hunne 
muren heul gezocht had, geene kennis gedragen te heb- 
ben. Doch de argwaan ftrekt zich nog verder uit, en 
de namen der beleedigde Infante, en van den gevlug: 
ten troonsopvolger worden niet gefpaard, en aan 
hunne “wraakzucht toegefchreven eene misdaad, in 
het vorstenhuis der Gothifche koningen , helaas ! niet 
meer ongewoon. Ook ALFoNso moet zich , volgens 
den wil der woornaamfte edelen, van den blaam 
zuiveren, het leven zijns broeders belaagd te heb= 
/ P 4 ben, 
