218 DE-CID, VOORGESTELD- ALS HET IDEAAL 
ben. . Hij nadert, en alle de grooten des rijks, tot 
den. handkus toegelaten „ hebben weldra in den ftroom 
hunner vreugdebetuigingen de dagen ‚die voorbij zijn 
gegaan, zoo het fchijnt, geheel vergeten. De ci 
alleen , offchoon nog zoo kort te voren door sANCHO’s 
bitterheid beleedigd, treedt nu op. als de wreeker 
van zijn vorst, Hij is het, die de hand weigert te 
kusfen, van den man, op wien nog; een vlek , ware 
het ook die van den laster „ bleef’ rusten. Hij is de 
eenige, die hem met het algemeen vermoeden be- 
kend maakt ‚de eenige die den zuiveringseed van 
hem vordert. De koning durft dien niet weigeren, 
In de kerk van Burgos zweert hiĳ met zijne twaalf 
Hidalgos, dat hij noch den koning heeft doen doo= 
den, noch met de woornemens van zijnen moorde- 
naar bekend is geweest. Tot driewerf houdt hem 
de crop den vervloekingseed voor; tot driewerf doet 
hĳj hem herhalen, hoewel hij de „kleur van’ den 
vorst ziet verfchieten , dat-hij den dood van saNcno — 
wenscht te,fterven , indien hij in de beraadflagingen 
van. den moordenaar eenigzins gedeeld. heeft, ‚Was 
dit flaaffche onderwerping aan vorstelijken wil, of 
was het, de overtuiging, dat de {tem van het ge= 
weten nog fterker moest klinken? … Nu ontbrandt 
de wraak van den koning. …„ Roprico!” voert hij 
hem te gemoet, „heden dwingt gij mij tot den eed, 
_» En morgen zult gij mijne hand kusfen!” — En 
van dien tijd af, luidt het eenvoudige verhaal, was 
er geene liefde jegens onzen crop in het hart des 
konings. Doch er heerschte, dit durven wij zeg- 
gen, eene ‘hoogere kracht en een hooger vertrous 
wen 
