220 DE CID, VOORGESTELD ALS HET IDEAAL 
en wapenen en” kleederen , rosfen ‘en muilezêls in’ 
zijn" dienst te verflijten. — Welgemoed zegt ‘hij nu 
tot zijne vrienden: „ het arme volk heeft”geén deel 
„gehad in het ongelijk dat de koning ons aange 
» daan heeft, draag dus zorg dat hetzelve op on- 
zen togt nièt- lide. Zoo God het gehengt, zul- 
„len wij met meerder buit en roem naar Castilië 
„ terugkeeren!” en nu trekt hij door het ‘vroeger 
‚geliefde Burgos; alwaar, op koninklijk bevel, geene 
deur zich opent, geen bekende hem de vroegere 
gastvrijheid bewijst, maar allen’ hem ntet de oogen 
toeroepen: „ cio! dat God en alle de heiligen u 
geleiden mogen!” Het affcheid van’ echtgenoote 
en dochters in ‘het kasteel van Biyar word met die 
eenvoudigheid befchreven, welke ons voor deze oude 
trouwhartige verhalen zoo veel” belangftelling in- 
boezemt. Zelfs de list, waarmede hij, door geld= 
dood geprangd, aan twee rijke Joodfche woeke- 
raars; toen’door de Christenen als de meest gehate 
aller matiën “befchouwd,- twee kisten, met zand 
gevuld ; tot onderpand van eene belangrijke fom ftelt , 
perst ons een glimlach af, te meer, daar wij de 
gemoedelijkheid onzer hoorders daardoor gerust kun- 
nen ftellen , dat dezelve naderhand behoorlijk weder 
ingelost werden; en dus, hoewel het onderpand 
zonder waarde was, het kapitaal daarom niet verlos 
fén ging. Zoo ik mĳ niet bedrieg, is het ook nog 
in onze eeuw niet vreemd, dat volken, geene woe- 
keraars meer, hunne kapitalen op dergelijke zeker- 
heid uitzetten, en te wenfchen is het, dat alle de 
landgenooten van den eci, door hetzelfde gevoel 
_ van eer bezield, ook door eindelijke inlosfing hunne 
ges 
