VAN DEN HELD DER MIDDELEEUWEN, 293 
Moorfche ftaten van dat tijdperk vermengd „ dat ik 
uwe aandacht niet wil vermoeijen door eene uiteen- 
zetting van gebeurtenisfen, welke het eigenaardige 
van de eeuw en den held waarmede wij ons bezig 
hielden , niet meer dan het vroeger gezegde zouden . 
doen uitkomen. Wij zien den ci in de gunst des 
konings herfteld, doch*dezen, op eene nieuwe aan- 
hitfing van de vijanden van den grooten man, hem 
weder zijne gunst onttrekken. Wat meer is, wij 
„zien dezen zelve, door de gedurige onregtvaardighe= 
den van den vorst en de lasteringen zijner vijanden 
getergd, één oogenblik de vroegere zoo zeer geëer« 
biedigde pligt van den onderdaan vergeten, en 
„gewapenderhand in het gebied van zijnen vorst den 
aanval zijner vijanden afwachten, die intusfchen niet 
durven wagen in het veld te verfehijnen. Ik heb 
deze bijzonderheid niet willen verzwijgen, daar ik 
“geenszins het beeld van eenen volmaakten held, zoo 
als onze verbeelding zich hetzelve vormt, maar van 
den grooten man der middeleeuwen wilde vertoonen, 
zoo als hij gelijk een kind in toorn opvliegt, zich 
als een kind weder laat bevredigen, en , geliĳk de kin- 
derlijke en toch zoo heldhaftige AcmiLLeEs van HO-= 
MERUS tranen om eene belediging ftort. Voorts is 
die gebeurtenis ook voor ons niet verloren. Bij zijne 
eerfte verbanning gehoorzaamt de crp aan het bevel 
van den koning; bij. de tweede daagt hij zijnen vijand 
uit. Bij de derde durft hij zich gewapenderhand 
verzetten. Ziedaar de mensch , zoodra hij: zich niet 
met alle de krachten. zijner. ziel vaan beginfelen 
vasthoudt! Bij iederen nieuwen ftrijd op den weg van 
het 
