T H E O L O G I C A. 59 



runt, haec etiam luculemis divinae confcnfionis 

 et approbationis (ignis coniirraata funt. Haec ve- 

 ro iumimus hoc loco: ulterius enim ea explicarc 

 ac demonftrare, nostri inltituti ratio non patitur. 



Cum vero Jefus et Apostoli nullo modo philo- 

 fophos agerent; nequaquam etiam horum ratione 

 ea, quae docebant, probare confucveraiit. Non- 

 nunquam ad hominum lenfum communem provo- 

 cabant, quo niagis fuas doctrinas commendarent. 

 Si quidem Deus ipfarum avium et florum ratio- 

 nem habet ; quisque fua fponte intelligit , homi- 

 nem , iis praeftantiorem , ab Eo non negligi. Si 

 pater humanus liberis id, quod juste petant , non 

 negat; nemo dubitare potest, quin Pater coelestLs, 

 qui longe humanum quern que fuperat patrem , ni- 

 hil hominibus negaturus fit , quod ipfis utile fit , 

 quodque ab Illo precibus expetant. Si vel injustus 

 judex justa concedit viduae , quae conflanter ejus 

 opem imploraverit ; quanto magis Deus optimus 

 preces exaudiet eorum, qui Ejus petant auxilium! 

 Nos quum Dei fimus genus , abfurdum profecto 

 est existimare , Deum auro , argento aliisve huma- 

 nae artis operibus contineri. Si nos a patre hu- 

 mano in utilitatem nostram castigamur; quid mi- 

 rum , fi Pater etiam coelestis nos castiget , quo 

 meliores evadamus (i)? 



Haec 



(i) Matth. VI: 2650. X: 2931. Vlfc 911. Luc. XVIIh 

 6, 7. Act. XYU: 29, Hebr. XII: 5 



