T H E O L O G I C A. 77 



tit Dei perfectioncs atqne opera rite perfpiciamus, 

 Plures nimirum fi ponamus deos , qui fe invicem 

 adjuvent, ita lit in iis fumma fit confenfio; mul- 

 tum detrahitur divinae omnipotentiae fapientiae- 

 que, quae fe in creationis ac gubernationis actu 

 manifested Nullus per fe fufficit, fed mutuo fuo 

 invicem indigent cuncti auxilio. Itaque nullus per 

 fe ea gaudet omnipotentia ac fapientia, quae ab 

 omni parte perfecta fit. 



Atqui reponet forte quispiam : Si plures tibi 

 fingas deos, fingulos fumme perfectos, atque 

 ita plane confentientes , quid hoc divinae nocet 

 perfectioni ? " Ei hoc modo non noceri, 

 agnosco lubentisfime. Verum plane non existi- 

 mo, ita argumentari rationcm fibi relictam, quae 

 Dei naturam j usque inquirit perfectiones. Nos, 

 qui divino beneficio meliores accepimus notitias, 

 ita forte posfimus loqui. Vix vero ac ne vix 

 quidem eum plurium deorum perfectorum con- 

 fenfum cogitare potest ratio. Haec multo magis 5 

 fi plures deos profiteatur , eos fingct fingulos per 

 fe , caeterorum ratione non habita , operantes , a 

 fe invicem remotos , quin eorum alios alia agen- 

 tes. Nulla vero res est, quae magis verae Dei 

 cognitioni noceat. Nimirum ita Dei, quae vere 

 ita dicitur, perfectio (ibi conftare nequit. Nonne 

 enim facile alter Deus aget, quae non cogitave- 

 jit vcl exfpectaverit alter? Hinc vero fequi- 

 tur , ut vel unus eorum , vel finguli illi non 



pos- 



