V 



T H E O L O G I C A. 101 



quae ab ipfis tradebantur, in hominum animos 

 maximam haberent vim. Quin ipfa ilia, quit in- 

 ftitutionem comprobarunt , divina auctoritas effe- 

 cit, ut doctrinae major vis in hominum esfet 

 animos (i). 



Jefus et Apostoli, quae fanae rationis de Deo 

 rcbusque divinis decreta docuerunt , haec adhibae- 

 nmt ad homines confolandos et emendandos. Ner 

 que mirum illud. Eorum erat propofitum, ut ho- 

 mines ad veram colendam religionem informarent. 

 Haec vero non tantum rerum divinarum contine- 

 tur notitifl ; verum eadem animi fmcero ftudio , Deo 

 Ej usque praeceptis obtemperandi , demonftrari de 

 bet. 



Quantum autem cernitur discrimen , fi hfc anti- 

 ques attendimus philofophos ! Quas de Deo re- 

 busque divinis protulerunt fententias, lias ad ho- 

 mines confolandos emendandosque nonnunquam 

 adhibuerunt. Ex Dei fcientia, fapientia, justi- 

 tia, ex agnita Dei providentia creditaque vita fu- 

 tura, argumenta nonnunquam ducunt, quibus ho- 

 mines ad rectam Deum venerandi rationem vitam- 

 que probam excitarent. At vero tantum abest, 

 ut ita conftanter in fuis verfati fjnt disputationi- 

 bus 9 ut potius ea , quae attulimus , hie illic tan- 

 tum in eorum fcriptis occurrant. Ne enim dicam 

 de Aristotele , qui in morum doctrina religionis vix 



uU 



CO Vid. fupra Sect. II. $ 5 i Secu III. $. j. 



