J U R I D I C A. 



J. i. 



De Hugone Grotio. 



Initium faciamus ab Hugone Grotio, nostrat 

 disciplinae quafi parente, qui (i) etfi recte con- 

 tendat, obligationem perfectam ex pacto (quod 

 pcrfcctam promts fioncm vocat) oriri , et merito C o n- 

 nani aliam fententiam tuentis doctrinam rejiciat, 

 non aeque prospero fuccesfu fundamentum , cui 

 ilia obligatio innititur, explicuisfe videtur. Locis 

 enim ex facro Codice depromtis docet vel ip- 

 fum Deum, qui nulla conftituta lege obftringi 

 potest contra naturam fuam facturum , nifi pro- 

 misfa praeftaret ; " Unde fequi putat ex natura 

 immutabilis Justitiae venire, ut promisfa prae- 

 flentur. 



Verum quoraodo exinde, quod Deus O. M. 

 Perfectisfimus Temper certo quodam modo agit, ef- 

 fici potest; imbecillum etiam hominem eadera ob- 

 fervare debere. 11. Quod (i vel admittatur haec 

 Grotii argumentatio , nonne probat tantummodo, 

 Ethices praeceptis esfe confentaneum ut homo , 

 quatenus ejus natura finit, Temper agat, aeque ac 

 Deus? Nam cum Deum nobis effingamus Optimum 

 et Perfectisfimum , non tantum ea , quae juris funt , 

 fed etiam ea, quae ab hominibus Ethices esfe 



di- 

 (O Videatur dc J, B. et P. L. 1J. Cap. XI, $ 4- 



