J U R I D I C A. 33 



ad hunc non trnnsfertur, fe&conjuncta et ftmuldc- 

 clarata utriusque voluntate. Vcrum hoc fieri ne- 

 quit, cum Temper inter promisfionem et accepta- 

 tionem aliquod , quantulumciinque fit , temporis fpa- 

 tium intcrcedere debeat. Hinc poterit voluntatem 

 mu tare promittens, donee alter acceptavit, et prop- 







ter hoc ipfum , ne per acceptationem quidem obli- 

 gabitur, quia fcilicet voluntatem forre mutavit,et 

 flc rurium fimul non adest, quae tamen requiri- 

 tur , utriusque contrahentis voluntas. Eandem ob cau- 

 fam per acceptationem non tenetur promisfarius (i). 

 Quare K a n t i o ex metaphyfica tantum (deduc- 

 tione transfcendentali) modus acquirendi per pacta 

 explicari posfe videtur, ut fie quidem acquifitio 

 praeftationis , quae pacti est objectum , per decla- 

 rationem confenfus (quia fie tantum ilia acquifitio 

 aut apprehenfio i. e. Eefitznehmung fenfibus potest 

 percipi) fieri cogitetur , fed cum ilia relatio (i. e. 

 apprehenfio posfesfionis juris a promisfore conccs- 

 fi) mere fit intellectuals , ilia posfesfio fola volun- 

 tate , tanquam mea occupatur , remotis illis empi- 

 ricis conditionibus (i. e. vohmtatis declarationi- 

 bus tempore fubfcquenti factis) et finguntur actus 

 promisfionis et acceptations ex commufti voluntate 

 exflitisfe (2). Postulat igitur fecundum Kan 



tium 



(i) Mttaph. Anfangsgr. der Rcchtslihrt , Pars I. Cap, II, 

 Scctio II. . 19. alinea z. 

 (a) Vid. Kant 1. c. alinea 3. 



C 



