44 C M M E N T A T I O 



id, quod interest, nunquam petere posfe ipfum il- 

 lud , quod erat promisfum. 



NecJmagis probanda est S c h m a 1 z i i doctrina, 



ubi docet promittentem teneri praeftare quod pro- 



imfit, fi promisfarius pacti caufa quid fecit omi- 



fitve. ' Etfi enim eadem contra hanc fententiam 



militent argumenta, quae contra earn attulimus , 



quam modo examinavimus*, haec tamen magis etiam 



est. afbitraria. Si enim ab altcra pane fact a prae- 



Jtalio ab altera est acceplata , dici posfit , nunc 



demum; de deliberato utriusque animo conftare et 



nunc demum obligationem oriri (i). Verum quae 



fpeciofa posfit excogitari ratio , cur pactiim nu- 



dum vim, quam per ie non habere dicitur , acqui- 



rat per actionem .folius promisfarii, equidem non 



video (2). Sc. fi promisfio non obligat , pro- 



misfarius jus non habet aliquid ejus caufa faciendi 



aut omittendi , nee potest igttur illud factum aut 



ilia omisfio obligationem promittenti imponere. Si 



vero contra promisfio earn habet vim ut promisia- 



rius jure aliquid propter earn facere posfit autiomit- 



-tere, ita ut ex hoc facto aut ex ilia omisfione 



obligetur promittens ., quaeuain. idonea erit caufa, 



cur 



(1) Sic tamcn non ratiocinatur Schmalzius, ut vidimus. 



(2) Schmalzius ita flatu it quia .promisfarii libertatem 

 demum laedi putat, fi jam quid fecit propter pactum , quod 

 violatur. Hanc fententiam non esfe admittemiam jam fupra vi- 

 dimus, pag. 42* 



