J U R I D I C A. 45 



cur non foli promisfioni ftatim vim tribuamu sobli- 

 gandi promittcntem , ut praeftet quod promifit ? 



Plenius etiaui hujus doctrinae falfitas ex exem- 

 plis quibtisdam apparebit. Si Titius aedes loca- 

 vie Maevio, non tcnetur ftare pacto, quamdiu 

 nihil propter illud fecit omifitve Maevius. Sed 

 fimulac hie a Sejo res mobiles quasdam ad in- 

 ftruendas aedes emit, imo fimulac de illis emen- 

 dis tantummodo cum eo locutus est (fie enim 

 jam aliquid pacti caufa fecit) obligari incipit T i- 

 tins. 



Maevjius conducere cupit aedes. Scit autem, 

 turn Titium turn Sejum habere aedes, quas 

 locare volant. Ad Titium fe confert eo animo , 

 ut nifi cum illo de mercede convenire posfit, fta 

 tim Sejum adeat et ab hoc aedes conducat. Res 

 autem inter M a e v i u m et T i t i u m peragitur et 

 hie illi aedes fuas locat. Ex fententia S c h m a 1 z i i 

 hoc pactum per fe Titium non obligat , qui 

 propterea tantum obligatur ad tradendas aedes , quia 

 Maevius, contracta cum T i t i o locatione con- 

 ductione, ad Sejum fe non contulit, i. e. pacti 

 caufa quid omifit. 



Praeter ea igitur, quae jam modo contra hanc 

 Schmalzii doctrinam obfervavimus, animadver- 

 tendum etiam est, fie Titium obligari ex alte- 

 rius facto, contra regtilam a Jure Romano et fana 

 ratione praefcriptam : inter alios act a allis ntquc 

 noccrc , neque prodesfe posfunt. 



Cac- 



