J U R I I) I C A. 59 



*i. At vero hoc ex ipfa rei natura loquitur. Prp- 

 unsfor enim pollicetur, ie ram quandam esfe-de- 

 tiirum, vcrbis. de fqturo tempos conceptis, et 

 hoc diccndo (latim in a.cceptantem prom isfari urn 

 particulam fuae libcrtatis transfert. Vidctur enim 

 fie fimul diccrc ; do tibi jacultatem petendi etc. , 

 vcrbis dc praclenti tcmpore conceptis. Ncc po- 

 test hoc caiu ulterior traditio cogitari , cum pars 

 ilia libcrtatis res fit incorporalis. 



Hoc igitur niodo jus acquiric promisfarius pe- 

 tend! , ut pactum fervctur , ctiainfi nulla accesfit 

 praelbtip. Quin imo cos fibl ipfos contradicere 

 qui con tend tint , pacta vim obligandi demum ex 

 praeltationc ab alterutra partc facta acquirere > 

 abunde iupra, Cap. 1L pag. 41 ieq. tibi de 

 Sc h m a 1 z i i doctrina agebamus , ostendisfe vide- 

 mur. Contendit tamen hie Ci) iemper nobis l^cerea 

 contractu rccedere fub praetextu , nos ferio animo 

 volumatem non declarasfe , cum nemo jus habeat 

 a nobis petendi, ut vera dicamus. 



At vero , quamvis concedamus, jus originarium 

 hominibus non compctere ab aliis postulandi , ut 

 vcre ac fincerelooiiantur, obfervandum tamen est , 

 actioncs external tantum juris legibus ftibesfe. 

 Si qui's igitur actu extcrno voluntatem fuam de 

 aliquo dando vcl faciendo declarat , et quidetn 

 eo modo , ut neque e vcrbis neque e factis appa- 



reat, 



(l) Hanibuch , pag. 157. 



