J U R 1 D I C A. 61 



tens rem traditam repetere posfet, dicendo: fe 

 earn animo dominium [ transferendi non tradidis* 

 fe CO- 



Si igitur revera per pactum promisfor particu- 

 lam fuae libertatis alienat et in alium transfert, 

 certe quod queratur , non habebit , fi alter fuo 

 jure utitur et eum cogit, ut actionem promisfam 

 perficiat. Promisfor enim fie contra libertatem fuam 

 non cogitur, cum objectum pacti ad ejus liberta- 

 tem pertinere defierat, et in promisfarii dominium 

 tranfierat. Simili ratione jam Romani dixerunt, 

 in bonis nostris etiam -ea esfe, quae funt in ac- 

 tionibus caet. quae nobis competunt (2). 



Cum autem fola promisforis alienare volentis de- 

 claratio ci promisfum implendi obligationem non 

 imponat, fed infuper etiam promisfarii acceptatio 

 requiratur , inde fubtile hoc magis quam verum 

 argumentum contra pactorum vim obligandi affert 

 B a u s b a c k (3) , quod fie promisfarii acceptatio 

 fola promisforem obligare dicenda fit, quod tamen 

 fieri non posfe ait, nifi ille pro hujus legislato- 

 re habcatur. At vero folam promisfarii accep- 

 tionem promisfori obligationem imponere, nemo 

 unquam ilatuit; contra praetcr promisforis obla* 



tio- 



(O Cf. Haus, l. c. . 170. 



(a) Vid. L. 49. coll. L. 143. D. de V. S. L. sa D. de 

 rer dom. L. 15. D. de R. J, 

 (3) L. facpius cit p. 45. 



