L I T t K A R I A. 71 



licet , quid in ea fit reprehendendum facile invenias. 

 Nam , fi quis dormiens mortuus fit, is fane a fomrb 

 ad vigiliam redire nequit; uti contra ex vigilia in 

 fomnum tranfire non potest, quicumqtie' vigilant 

 de vita decesferit ; quod obtinere deberet , fi et* 

 hac in re Platonis argumentatio procederet. Prae- 

 terea, fecundum Platonis fententiam , hoc etiam 

 confequitur : hominem parvum injiistumq'ue- antea' 

 fuisfe magnum et justum ; et vero, ut ex'emplis , 

 ab ipfo allatis , vis quaedam accedat et auctorita's , 

 hoc probandum: alternis Temper locum habere in- 

 crementum et decrementum. At experientia corn- 

 munis contrarium nos docet. Homo v. c. tan- 

 turn abest, ut vicisfim magnus fiat ac parvus, ut 

 contra, postquam magnitudinis fastigium attigit, 

 moriatur , neque idcirco rurfus parvus fiat. Tan- 

 dem , quod addit , haic argumento ut novum ad- 

 jungatur robur, nimirum : fi generatio haberet viam 

 directam , non in orbem , i. e. fi omnes vivi con- 

 tlnuo in mortem abirent, neque flexu viae ex mor- 

 re in vitam redirent , tune totam paulatim natu- 

 ram moriundo confumtum in , et fomno veterno- 

 que iri oppresfum multo graviore quam , qui in 

 fabula cclebratur, Endymionem: id, inquam, mi- 

 hi non probatur; nam verum quidem est, omnia 

 mortem habituram , fi nulla morti fuccederet vita; 

 falfum autem, nihil in vita iri relictum , nil] mor- 

 tui reviviscant, cum fieri posfit, lit aliunde viven- 

 tes , quam ex iritJrtuis , p'rocree'ntur'; et fine' dubio 



hanc 



