20 C O M M E N T A T I O 



nuo fermones tradantur, quos maxime cum Cebe- 

 te et Simmia Thebanis miscuerit Socrates. 



Praemonitis igitur quibusdam , quae filentio prae- 

 terire juvat, Socrates, vixdum vinculis folutus , cum 

 alia , turn haec inducitur loquens : Quam mira , 

 o viri , res esfe videtur quatn vocant homines 

 voluptatenT; quam mire fefe habet ad dolorem 

 ejus contrarium ; eo quod fimul et una homi- 

 ni adesfe nolunt , fin vero qtiis alterum fe- 

 quamr et capiat, et alterum capere Temper fere 

 cogitur, quaQ ex eodem vertice Tint ambo con- 

 nexa. Aefopum credo, fi istud animadvertisset, 

 fabulam ftiisfe factumm : Deum aliquem , cum vo- 

 luptatem et dolorem ex discordia in cpncordiam 

 redigere vellet at non postet, eorum vertices in 

 idem connexuisfe , ut fi quis alterum arripuisfet, 

 is alterum quoque necesfario traheret. Veluti ego, 

 cui modo ex vinculo crus dolebat , mine folutus 

 voluptatem percipio." (i) Haecce Socratis dicta 

 Cebeti non poterant non in memoriam revoca- 

 re, quod nuper ex eo quaefierat Evenus poeta , 

 quid fcilicet rei esfet quod Socrates , plane prae- 

 ter conflict udinem , fub ipfuni vitae exitum in car- 

 minis modum ligasfet Aefopi fabulas et hymnum 

 in Apollinem; ad quam quaestionem ita respon- 

 det Socrates, ut fe ab omni avTmzvou fpecie 11- 



be- 



Ci) Cf. Phaed. ed. Wyttenb. p. 7. 



