L I T E R A R I A. 17 



istas, quas perftringit, his. maxime contincri: vir- 

 tus est confonantia, vitium disfonantia, bonus 

 animus est confonans, et habet in fe , cum ipfe 

 fit upftevlx, aliam Apftovlxv et contra. Animus por- 

 ro , qui neque magis neque minus est harmonia t 

 neque magis neque minus est confonans vel tem- 

 peratus , atque , hoc concesfo , harmoniae aeque 

 particeps ; et quas plures affert, e quibus illud 

 efficit: omnes omnium animalium animas fimiliter 

 esfe bonas. Hisce auditis , num mirum nobis vi- 

 deri potest ouX OKWTTIOM placuisfe Simmiae: ani- 

 mum esfe harmoniam (i)? Quae his fuccedunt , 



ad 



(i) 1. 1. p. 6"i. In toto hocce eapite expcdiendo inultura 

 fudavi, nam, quae erant enarranda, primum videbantur intel- 

 ligenda; cc vcro quid hisce sibi volucrit Plato, asfequi non 

 poteram. Tandem, multis frustra tentatis , lux oborta est. Cum 

 enim, quae habentur p. 60. inde a verbis *AAA ^rpow/uaAfiyij- 

 T* Tijv $ ys interpolatoris raanum redolere , et , hisce 

 cjectis , oratio optime procedere videretur, ita hoc mihi 

 fumere aufus fum. Quod cutem dixi dc interpolatoris manu, 

 hunc maxirae odorari licet in verbis rovro 5' %<rn rB o/wo- 

 A5y*}f< * r. A. quippe non tantum hoc non fit 6foA6y>j/t<* 

 at contra paulo ante a Simmia hoc fit conccsfum : harmonianx 

 aliam magis vel minus esfe harmoniam quam aliam p. 59. Cice* 

 ronem, qui ?roAAwv est a.vTd% tQ S AAwv ad Platonicae 

 disciplinae rationem rite percipiendam , inprimis ubi de Socrate 

 fermo est, h. 1. tcstcm citasfc juvat. Hie igitur, qui cum 

 Socrate et Platone vixisfe fibi videbatur, uti ipfe fatetur Acad. 

 IV. 13. Harmoniam autem, inquit Tusc. Quaest. I. 18., ex 

 iiitervallis fonorum no^fe posfuraus; quonim vsria coinpofi- 



