** C M M E N T A T I O 



est quam ut atnatae laudes efFerant. Nos igitur 

 ad Phaedonem accedamus, cujus brcvem defcrip- 

 tionem fcriptis mandatam tibi pfaelegam. Nosti 

 autem dialogi rationem ; inducitur enim a Platone 

 Phaedon narrans Echecrati fermones uos Socrates 

 in carcere cum amicis habuit, eo die quo fumto ve- 

 neno obiit , jubente Athenienfium judicio isto fa- 

 mofisfimo. L* Memini , Marce, turn et mirificele- 

 genti placuisfe. M. Nee mirum , o bone ; habct 

 enim prae ceteris dialogus noster, quo legentium 

 animos alliciat teneatque. Nam, quae folet maxi- 

 nie homines capere, dramatica ratio, tarn egregie 

 a Platone in hoc opere confcribendo fuit adhibi- 

 ta, ut nihil perfectius cogitari posfit* Scilic'et 

 quod in aliis dialogis reprehendimus , ut nativos 

 fermonum fines excedant , atque potius interroga- 

 tionum et responfionum feriem, quam confabu- 

 lantium fermocinationem exhibeant , proiitt hoc 

 animadvertimus in dec'em de Republica libris, in 

 Phaedone certe locum non habet. In hoc omnia 

 conveniunt naturae , et fermones referuntur qui- 

 bus ipfi nobis interesfe videamur : praefertim (i 

 fecundam dialogi partem fpectamus , quae abfol^-^ 

 tur ipfius Phaedonis narratione. Summa enim fim- 

 plicitate confabulatio ducitur ab arguments e prae- 

 feme Socratis conditione defumtis , atque fenfitii 

 paulatimque ad alia deflectit et alia , donee tandem 

 ad primariam perducatur disquifitionem , quae to- 

 tius dialogi caput est et fundament um. Variat 



in- 



