L I T E R A R I A. 19 



vcraequc esfentiae cognatum atque familiarem : cor- 

 pus contra tarn diverfae esfe naturae , ut nifi ab 

 co quantum posfis maxime animum fevocaveris, 

 continue lit incidcndum in gravisfimos errores et 

 turbas, atque omne illud quod mortalibus miferuin 

 lit et ab animi nativa indole alienum. Hoc igitur 

 loco , animum esfe purgandum , perfuadet amicis , 

 arguments ex ipla humani animi natura petitis (3). 

 Sed liceat carptim egregiae orationis praecipua 

 loca referre. Quoniam tarn praeclara est animo af- 

 finitas ipfi fmiplici divinaeque esfentiae, multum 

 profecto abest ut hie morte disfipetur, fed multo 

 potius dicendum, fi quidem per vitam nihil ultro 

 cum corpore corporeisque rebus mutabilibus habu- 

 ent commune , fed in femetipfum atque veritatis 

 coiuemplationem fe receperit, ad immutabilia et 

 vifu non percipienda ipfum post mortem reverti: 

 et , quod myfteriis ferebatur , per rcliquum tempus 

 inter Deos verfari. Sin autcm animus inquinatus 

 et pollutus a corpore feparetur, dum nihil egerit 

 per totam vitam nifi ut corpori obtemperaret , ut- 

 que ipfe corporeus factus fenfibus tantum exter- 

 nis indulgeret , perofus quodcunque pura mente et 

 philofophia tantum est attingendum, non potest 

 talis animus fincerus et integer a corpore divelli, 

 .quippe quod multa cura ipfi cognatum fit factum. 

 Piopter pondus igitur non adfcendit in regiones 

 invifibiles quas timet, fed circum tumulos ober- 

 rat, fpcciem iui viilbilem ostendens donee proprio 



mo- 



