L I T E R A R I A, 33 



intcrpcllat Echecratcs commune fibi cum Socfa- 

 tis auditoribus fatum lugcns , quod tarn fubi- 

 to tanta fpe decidisiet : praefertim ideo quo- 

 niam magnam probabilitatem habebat Simmiae 

 ilkid , animum esfe harmoniam. Novis itaque 

 arguments opus esfe vidct , quibus deraonftretur 

 animum non una cum corpore perire. Et , ni 

 Jailor , Licini , cfllcacisfime in hoc disputatio- 

 nis loco Phaedonis narratio interrumpitur , ubi 

 omnes fpe destituti in Socratcm convcrtunt oculos : 

 ipfi enim nos inter legendum dolemus , optimos 

 viros frustra omnem operam intendisfe, et nihil 

 probatum habare , praeter folam humanae rationis 

 imbecillitatem. Et vero fimul apud nos mirifice 

 ftudium excitatur e Phaedone percipiendi , qualem 

 in hoc caiu le praeftiterit Socraces : atque novo 

 voluti ardore inftigati in disputantium coetum re- 

 vcrtimur. 



L. Profecto mirabilem in modum placuit ora- 

 tionis inverfio. Sed Marce , priusqitam legcn- 

 do pruccdas , liceat tecum communicare quod hoc 

 quoquc loco paulisper ofFendit. Non enim * ii 

 rite icrmonis rationem cepi , tarn defperatae uis- 

 putantium res esfe videntur , qiiam ipli qui- 

 dem volunt. Nam licet concedam , Simmiae ar- 

 gumcntum evertere Socratis orationem , quum aliaoi 

 atque hie asfumat animi naturam, non tamen vi- 

 deo , quo nomine tantopere eos movere pucucM'ic 

 Cebetis ^xwy , qui parum efficere videatur , ii cogi- 



C te* 



