L I T E R A R I A. 4 5 



lion pertinent : quare confultum habui verbo- 

 nntum ea memorare. Igitur Socrates verae phi- 

 lofophiae finem , honestatem dico vitaeque integri- 

 tatcm fpectans , fublimi epilogo disputata in cora- 

 muncm fui atque amicorum. convertit utilitatem. 

 Si enim, inquit , verum est animum morte non 

 cxtingiji, quis est, qui non videat quam plenum 

 periculi fit ipfius curam non habere : nam profec- 

 to miferia atque aerumnis liberari non poterit ani- 

 mus, nifi qui optimus factus fit atque prudentis. 

 fimus, quandoquidem nudus in orcum proficisci- 

 tur , et nihil fecum habens nifi disciplinam et in- 

 ftitutionem, cui vivus operam navavit. (Cf. Gorg. 

 312.) Sunt vero haec quae unice nocent vel pro- 

 funt in itinere quod illuc est. Qui enim fapiens 

 didicit animum a corpore fejungere , placide fe- 

 quitur daemonem viae ducem, quippc gnarus fu- 

 turae beatitudinis : cujus vero animus ffaft&TcetiiK 

 est factus , multa demum vi et nolens a corpore 

 divuHus , in locum fibi destinatum abripitur : ju- 

 dicum autem inftituta disquifitione , fingulis varii 

 pro mentis loci in univerfo adfignantur , ubi in 

 posterum degant. Ab amicis rogatus , infuper hisce 

 adjungit terrae mundique defcriptionem tanquam 

 pMsy > quo varias regiones fubterraneas , turn et 

 in J ipfa fuperficie et fuperioribus tractibus fitas, 

 dcfcribit. Explicatus vero locus est a Wytt. 

 Disp. de immort. an. Opusc. II. p. 323. nequc 

 ulteriorc indiget commentatione. 



Sed 



