L I T E R A R I A. 57 



mortuos in vitam redire , neque igitur cxistentiae 

 terminum habere. L. Grandia aufus est Plato, 

 verum haec necesfitas unde potisfimum colligi- 

 tur? 



M. Ex eo , mi bone , quod contemnendum Arg. 5. 

 non vidctur , quia cetcroquin brevi omne genus p ' a ' a7 ' 

 vitae particeps extingueretur. Nifi enim haec es- 

 fet naturae vis , ut mutuae esfent hae generatio- 

 nes , fed mortua omnia morte aeterna oppresfa ja- 

 cerent, brevi nusquam vivum quidquam foret fu- 

 perftcs, ipfaque tandem effbcta natura graviore 

 quam Endymion fomno, lactali illo, opprimcretur. 

 Sic quod priori argumentationis parte legitime fuit 

 disputatum , in posteriore magna probabilitate com- 

 mendatur. L. Itaque jam integra Platonis fenten- 

 tia perlustrata , dispicere licebit , utrum fidem fa 

 ciat plenam, an vero ad probationem aliquantum 

 defiderare videatur. Vis argumenti haec est. Om- 

 nis yevevis fit a* contrario in contrarium, transitus 

 in vitam atque mortem funt ysyscsn; : ergo et illi 

 fiunt a contrario in contrarium, i. e. mutuis in. 

 ter fe vicibus. Haeccine est? M. Est fane. L. 

 Tua igitur refutatione perfuafus , probe quidem 

 teneo , incongruum fuisfe exemplum quod tibi 

 objeci , propofita evfyyief, , TOU eivxt et py siv&t* 

 Nam de eo fermo non est apud Platonem , neque 

 igitur exinde quidquam effici potest. Sed vel fie 

 tamen Platonis argumentatio plena non videtur. 

 Nam primo quidem , quod ad hypothefin attinet , 



nil 



