IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 121 



HOOFT CD VONDEL, ZOO als CRONEGK CH GELLERT 



op OPITZ volgden. De eerfte lichtilraal bragt den 

 fchoonften morgen aan. 



Het zij mij vergund, hier eene aanmerking vooraf 

 te laten gaan, die ik reeds aangeftipt neb, en die 

 eenigzins gefchikt is , om den verbazenden voort- 

 gang, dien wij hier omtrent onze poezij, of liever 

 de eigenlijke fchepping van dezelve, zullen waarne- 

 men, minder wonderdadig te doen fchijnen. Er is 

 een allernaauwst en onaffcheidelijk verband tusfchen 

 de taal en de dichtkunst. In eene nog volftrekt ruwe , 

 nog ten eenemaal onbewerkte , onbepaalde taal , laat 

 zich niets fchoons en bevalligs zeggen; in eene al 

 te befchaafde, al te verfijnde taal, niets verhevens. 

 De eigenlijke ware, dichterlijke taal fchuilt tusfchen 

 beiden. Het laatlte zullen wij op zijne plaats weder 

 opvatten; fpreken wij hier alleen van het eerfte. 

 Hoe nader eene taal aan haren oorfprong grenst, 

 hoe zinnelijker zij is ; maar zinnelijkheid alleen maakt 

 nog geene fchilderachtigbeid, geene bevalliglieid uit. 

 Hiertoe inoet zij reeds tot eenen zekeren graad 

 bearbeid, en, als ik het zoo noemen mag, gefchift 

 zijn; want eene nog geheel ruwe natuurtaal be- 

 leedigt door hare grove en platte uitdrukking niet 

 minder ons gevoel voor het fchoone , dan eene 

 wijsgeerige taal ons , voor warme gewaarwording 

 en fchilderachtige daarflelling, alleen koude gedach- 

 ten en levenlooze beelden aanbiedt. De taal moet 

 niet minder, dan de poe'zij zelve, navolging der 

 fchoone natuur, en dus reeds uit de eigenlijke 

 natuurtaal gekozen zijn. De gefchiedenis der talen , 

 H 5 wa- 



