124 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



wil daarftellen, getrofFen en geroerd moet geweest 

 zijn. Maar nu gevoelt men terftond, dat in de 

 eerfte plaats de taal hier in aanmerking komt. De 

 dicbter moet zijn edit , warm gevoel in woorden 

 uitftorten, wil hij het aan de harten van anderen 

 mededeelen. En hiertoe is en blijft zijne taal 

 het eenigfte middel. Is zij nog te ruw en onbe- 

 fchaafd, hij zal vruchteloos naar woorden zoeken, 

 die zijne gedachten fchilderen , of dezelve onder 

 Jevendige en bevallige beelden daarftellen. Er is 

 dan nog geene harmonic, ter wereld tusfchen de 

 natuur, die hem omringt, en de taal, die haar of 

 derzelver gewaarwordingen uit moet drukken. De 

 dichter zou dan alles gevoelen kunnen , en zich 

 toch in de onmogelijkheid bevinden, om zijne aan- 

 doeningen te kunnen ultdrnkken. Een enkele ftoute 

 en verheven trek zal onder duizend platte gemeene 

 woorden , en fmakelooze 9 beeldelooze uitdrukkingen 

 verloren gaan. Eene rots in eene woestijn , door den 

 blikfem getrofFen, moge elk, die haar op zijn' weg 

 ontmoet , het verhevene van het fchouwfpel doen 

 gevoelen; zij zal toch niemand aanzetten, om er 

 de lange en vervelende wildernis alleen om door 

 te trekken. Maar is zij hierbij nog geheel onbe- 

 paald en onzeker in de beteekenis harer woorden, 

 zoo als dit v<56r OPITZ het geval in Duitschland 

 was , daar de dialekten zoo iriteen liepen , dat dik- 

 werf de Duitfcher van de eene landftreek die van 

 eene andere niet verftond, en zelfs aan het eigen 

 woord eene geheel andere beteekenis hechtte, of 

 zoo als bij ons, v66r de Kamer in Liefd' bloeijcfifF , 



toen 



