IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 12$ 



toen elk fchreef, zoo als hij wilde, of geene reget 

 hoegenaamd volgde, of naar willekeur zich regelen 

 fmeedde , zoodat wij bijna bij ieder fchrijver van die 

 tijden eene andere taal en eene andere fpeliing vin- 

 den, en ook deze zich zelve geen oogenblik gelijfc 

 bleef (71), hoe zal in zulk eene taal de dichter de 

 duizend en duizend fijne fchakeringen der natuur, 

 en de nog fijner verborgen trekken en wrjzigingen 

 der hartstogten kunnen uitdrukken en daarftellen? 

 In een woord , heeft de dichtkunst , in zoo verre zij 

 geene platre navolging der natuur, maar daarftelling 

 der fchoone natuur, navolging van een ideaal is, 

 ook niet meer dan de gewone of volkstaal noodig, 



om 



(71) Dit is zo onmiskenbaar, dat wij flechts de (Ink- 

 ken, die er van dien tijd nog overig zijn, een oogen* 

 blik behoeven in handen te nemen, oin dezen verfchil- 

 lenden fchrijfaard terftond te ontdekken, en het volko- 

 men willekeurige te zien, dat ieder zich veroorloofde, 

 met de woorden te fchrijven, zoo als hij goedvond, 

 zoodat hij nu eens de letters verzette , dan eens er een 

 uitwierp , dan er een invoegde. Dit ging zelfs zoo ver, 

 dat men dikwerf niet weet, wat een woord beteekenen 

 moet, omdat het eigen woord vaak op zes verfchillende 

 wijzen gefchreven werd, en daardoor- fomtijds een ge- 

 heel ander woord fcheen. Het gezegde van MARESCHAL, 

 Observ. pag. 555 ^aangehaald door WIARDA,) ointrent 

 het Angelfakfisch , geldt ook hier volkomen : Sicut 

 loquebantur maiores nostri , vocesque suas varie propun- 

 ciabant ; if a easdern , iam turn incultas , diverse admodum 

 scriptis mandabant. Dum sermo erat legum expers f et 

 scribae quoque habebantur exleges : quilibet enim sibi 

 canones orthographicos impune fingebat. 



