IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 127 



De kunftenaars zouden naauwkeurig de gedaanten, 

 die ze voor oogen hadden gehad, gefchilderd heb- 

 ben , zonder verpligt te zijn van uit te zoeken. 

 De navolging alleen zou het geheele werk uitge- 

 maakt hebben , en de vergelijking alleen zou er 

 over geoordeeld hebben-. Maar nu de natuur er 

 zich een fpel uit fchijnt te maken , om hare fchoonfte 

 trekken met eene menigte van anderen te vermen- 

 gen, is men verpligt geweest eene keuze te doen, 

 en het is om deze keus met te meerder zekerheid 

 te doen , dat de regels uitgevonden en door den 

 fmaak voorgefteld zijn (73)." Juist nu wat de 

 dichter omtrent de natuur doet, moet hij omtrent 



de 



blijft; want elke regel fchrljfc een ultimatum voor, 

 waar het gewoon vernufc zich nimmer boven waagt, en 

 bet inderdaad ook niet veilig doen kan. Zeker heefe 

 over het algemeen (want ook hier geldt flechts omtrent 

 enkelen het gezegde van onze voortreffeiijke dichteresfe 

 LANNOY: 



*t Gewoon vernnft ga de enge paden 



Der nuttige oefning vlytig dqort 

 Een ziel, gevormd voor groote daden , 



Treedc met e"dn flap in 't gloriefpoor.) 



onze jeugd regelen noodig bij den aanvang der loopbaan; 

 maar om er niet door aan de rniddelmatigheid geboeid 

 te worden, moet zij zich terftond gewennen, om ze 

 met de natuur zelve dagelijks te vergelijken, en ze dur- 

 ven verlaten, waar deze het beveelt. Zoo vormden zich 

 alle de kunltenaars , die wij tot op dit oogenblik bewon- 

 deren. 

 (73) Zie Diction. Encyclop. Art, POESIE. 



