128 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



de taal doen, wil hij het gekozene uit de natuur 

 met woorden ichilderen en daarftellen ; en om 

 dit te kunnen doen , moet er flof toe in de taal 

 voorhanden zijn, dat is, zij moet reeds genoegzaam 

 bewerkt en volmaakt zip, om den dichter gele- 

 genheid tot deze keuze te geven. Voeg hier ein- 

 delijk bij , om niets meer te zeggen , dat , behalve 

 de juistheid der uitdrukking, de welluldendheid der 

 woorden , de vloeijendheid der verzen , nog een 

 waar en wezenlijk vereischte van alle goede poezij 

 zijn , en dat deze zelfs , zonder de laatfte eigen* 

 fchappen, nooit algemeen behagen, ik laat ftaan die 

 volkspoezij worden zal , die zonder voor 's hands 

 geleerd te zijn , van zelve in het geheugen blijft 

 hangen , en dagelijks met het oude genoegen her- 

 liaald wordt. De maat en harmonic (zeggen de 

 flraks aangehaalde fchrijvers (74) naar waarheid) 

 blijven de kleuren, zonder dewelke de poezij flechts 

 eene plaat is. Het tafereel zal, zoo gij wilt, de 

 omtrekken of de gedaante vertoonen, en, op zijn 

 best , het plaatfelijke licht en de fchaduw ; maar men 

 zal er nooit het. volmaakte koloriet der kunst aan- 

 treffen." 



En zie hier nu juist de verpligting, die de Ne- 

 derlandfche dichtkunst aan de Kamer in Liefd* 

 bloeijencT heeft. Zij was het, die het eerst onze 

 taal zuiverde, juister bepaalde en tot eene eigen- 

 lijk dichterlijke taal fchiep. De dichters (zegt 

 G, BRANDT (75)) fpraken de verbasterde , met Fran- 



fche 



(74) Diet. Encydop. I. c t 



(75) * <> bladz. 261. 



