IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 



Behalve , dat wij hierin zoowel de reden vinden van 

 menig oud Fransch woord (64), toen reeds door 

 de Duitfchers en oudfte Minnezangers overgenomen, 

 en dus mogelijk de eerfte verbastering der taal (65); 

 als van menig Duitsch woord, dat in de Franfche 

 taal geflopen is , en wij nu dikwerf van haar , zeer 

 verbasterd, ontleenen, fchoon het ons oorfpronke- 

 lijk toebehoort. Genoeg, dat wij weten, dat er 

 zeer vroeg reeds dichterlijke gezelfchappen waren, 

 hetzelfde dan of zij den naam van Rhetorijkkamers 

 toen reeds al dan niet hebben aangenomen; zoo 

 als het geval met het gezelfchap: Christus oogen, 

 te Dies* 1302 opgerigt, fchijnt te zijn, Zeker waren 

 zij onder dien naam reeds bekend, toen ze, onder 

 ons, het eerfte 1430 te Middelburg (66), en kort 



daar- 



(64) Tet een entel voorbeeld nit talloozen. Zoo 

 venaalt WILLERAM, Alt van Ebersberg, in het begin van 

 de twaalfde eeuw, Hoogl. I: 5: /& * salo (morsig, 

 vuil, bij ons zwart, bij SCHILTER fusca , vertaald) samo 

 die hereberga cedar enz. Hinc procul dubio (zegt SCHIL- 

 TER, Thes. Ant. Teut. Tom. I. WiLLERAMl, Paraphr. 

 Cant. Cant. Cap. I. pag. 4) traxerunt ortum Gallica 

 sale et souiller. 



(65} Die veel ouder is, dan men gewoonlijk denkt^ 

 Bij MELIS STOKE, waarfchijnlijk een Hollander, en die 

 zelfs met Franfche bastaardwoorden fpot, ontmoet ik 

 reeds deze regels: 



om ghewin is haar flateren 

 Meest ghelicfce anderm Leren 



(66) Het lloempje van Jesse* 

 Ha 



