114 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



dat onze eigenlijke taal- en dichtkunde zich van 

 daar af eerst dagteekenen. Doch wij gaan voort. 



Van de Rederijkers zal ik hier maar weinig zeg- 

 gen, fchoon ze inderdaad in hunnen oorfprong van 

 een* verfcheven ouderdom zijn. Zij fchijnen uit de 

 oude Minnezangers , Meesterzangers en zelfs Trou- 

 badours geboren ; want dat deze laatften , fchoon 

 eigenlijk uit Frankrijk afkomftig , en den Proven- 

 $alen tongval, die zeer veel met het Italiaansch 

 overeenkomt (62), volgende, ook in Opper en 

 Neder-Duitschland zullen geweest zijn, fchijnt mij 

 meer dan waarfchijnlijk toe. Zij bezochten geheel 

 Europa 9 en wij weten, dat ze tot in het kille 

 Noorden bij eenen Koning ERIK doorgedrongen zijn. 

 Waarom zouden zij hier ook niet geweest zijn (63)? 



Be- 



(62) De Italiaanfche fchrijvers erkennen zelven, dat 

 het beste gedeeke hunner taal en poezij uit Provence 

 komt. En hoe kan hec eerfte anders , daar de R omeinen 

 er oorfpronkelijk hnnne taal overbragten, en het Pro- 

 ven^aalsch of Romansch eigenlijk niets, dan eene ver- 

 menging van het Gallisch, Frankisch en Latijn is. 



(63) Zeker zijn de Troubadours ook aan de hoven 

 geweest, daar men hunne taal naauwelijks, en mogelijk 

 in het geheel niet verftond. Welk eene goddelijke kunst 

 moet de poezij niet zijn, daar hare tooverkracht ook op 

 de onbefchaafdfte en ruwfte harten werkt! Wat moeten 

 waarlijk dichterlijke denkbeelden in eene gekuischte taal 

 niet vermogen, daar wij de gebrekkigfte gedachten in 

 eene, nog naauwelijks gevestigde, en dikwerf in eene 

 vreemde, half verftaanbare taal, onder de enkele toover- 

 kracht van harmonic, melody en rijm, dit vermogen 

 ziea uitoefenen? 



