IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 113 



Als wij het tot hiertoe opgegevene nu nagaan, 

 en alles doorkropen hebben, wat ons tot op dezen 

 tijd van taal en poezij overgebleven is , dan mogen 

 wij ons, als oudheidkundigen , over dien fchat ver- 

 heugen ; als kunstrigters zullen wij , onzes ondanks , 

 belijden moeten , dat wij tot nog toe geene eigenlijk 

 gevestigde taal , of iets , dat naar ware poezij zweemt , 

 gevonden hebben (61). Ik doe dit telkens bepaal- 

 delijk opmerken, opdat wij bij het vervolg te meet 

 overtuigd zouden zijn, dat wij inderdaad alles aan 

 de Kamer : in Liefd* bloeyend? verpligt zijn , en 



dac 



verhandeling van j. DE VRIES, behelzende eerie 



der Geschied. van de Nederl. Dichtkunst , I. Deel. III. Afd. 



onder anderen b!. 24, en IV. Afd. bl. 53. Tot eene 



enkele proeve van verbastering moge hec volgende versje 



verftrekken: 



6 Cupido ! God! deze allegation van contemplatien f 

 Die mi minlic begheeren aeribrinclct, 



OntfuncJcen myn sinnen met delectatien , vol decoratien, 

 Met vierigen appetite omringt. (Zie VAN WIJN, /. c. bl. 361.) 



(61) Dat er geen zoo gebrekkig dialekt zal zijn, of 

 er zal wel eens in gerijmd zijn, ontken ik niet, ook 

 niet, dac deze rijmpjes voor den ondheidonderzoeker 

 eene zeer groote waarde kunnen bezitten; maar dit be- 

 weer ik, dat tusfchen zulk een onbepaald en overal van 

 zich zelven verfchillend, willekeurig dialekt, en eene 

 bearbeide, gevestigde taal; tusfchen die rampzalige rijmp. 

 jes en ware poezij zulk eene vreesfelijke klove ligt , dat 

 ze door geene nafporing aan te vullen, door geen geese 

 of magtfpreuk in verbaiid met elkander te brengcn zijn. 



VIII. D. i. H 



