104 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



landfpraak aldaar, geboren werd, en uit welke 

 het tegenvvoordig Engelsch omftond. Hierin 

 bezitten wij nog de overgebleven werken van 

 AELFRED, daar wij reeds van gewaagden. 

 3. Eindelijk had de Noordfche en Duitfche fpraak 

 nog eene zuster aan het Mcesogotisch , eene 

 taal, die door de Gothen, welke in Afoj/era aan 

 de Zwarte Zee woonden , gefproken werd ; 

 meer van het Skandinavisch 5 dan van het Fran- 

 kisch en Teutonisch verwijderd. Een gedeelte 

 des N. Testaments, in deze taal omtrent het 

 midden der vierde eeuw, zoo men wil, door 

 ULPHILAS, een Gothisch Bisfchop vertaald, is 

 het oudfte gedenkftuk van den Duitfchen taalftam. 

 Zigtbaar vertoont de naauvve verwantfchap der 

 drie aangevoerde talen , en derzelver tongvallen , dat 

 ze van een en dezelfde oudere taal herkomftrg zijn, 

 en dus ilechts ' ddnen ftam of wortel bezitten. Maar 

 welken? De fchrijvers der Bragur gisfen, dat deze 

 algemeene taal eenmaal de Gothifche genaamd werd, 

 zoo omdat de Mcefogothifche ichynt te veronder- 

 ftellen, dat Gothifche de algemeene naam van meer 

 verwante fpraken geweest zij; als omdat zoowel de 

 Diritfchers als Nooren hunnen vroegeren tijd gewoon 

 zijn den Gothifchen te noemen , en de Skandinavifche 

 fchrijvers beide landen, zoo het hunne als Duitsch- 

 land) met den naam van het Land der Gothen 

 beftempelen. Maar het zij dan dat deze gisfing al 

 of niet gegrond zij, en de algemeene taal Gothi- 

 fche of eenvoudig Germaanfche (zeker niet Celti* 

 fthe, die er nieis gemeens mede heefc, en uit de 



