IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 103 



2. De Duitfche fpraak, die zich vroeg in Hoog- 

 en Nederduitfche , (lechts twee verfchillende 

 tongvallen , verdeelde. Gene werd in het Zui- 

 delijke, deze in het Noordelijke Duitschland 

 gefproken. De eerfte wordt gewoonlijk de Fran- 

 kifche genaamd, omdat ze door de Franken het 

 meest iiitgebreid en het meest befchaafd is ge- 

 worden, en de andere tongvallen maar weinig 

 afwijken, zoo als de Allemannifche bij voor- 

 beeld, die wel zeer bekend is 5 maar toch altijd 

 onder de Frankifche begrepen kan worden. De 

 oude bewoners van Zwaben en Zwitferland wer- 

 den Allemannen genoemd, en beide talen, de 

 Frankifche en Allemannifche namelijk, komen 

 dikwerf onder den algemeenen naam van Teu- 

 tonisch voor. Den anderen hoofdtongval van het 

 oude Duitschland noemt men den Sakfifchen. 

 Hij nadert meer het Skandinavisch , dan de 

 Frankifche taal , en heeft zich in da tegen- 

 woordige Nederfakfifche of Platduitfche , en, na 

 eene grootere befchaving te hebben ondergaan, 

 zoo als wij nader zien zullen, in de Nederduit- 

 fche of Hollandfche taal nog kennelijk genoeg 

 fhande gehouden. Zijne dochter is het Angel- 

 fakfisch, zijnde die taal, welke uit de vermen- 

 ging van het Sakfisch, bij den inval der Sakfen 

 in Engeland onder de broeders HENGIST en 

 HORSA, op raad van VORTIGERN, Prins van 

 Dumnonium (50), ingeroepen, met de vorige 



land- 



(50) HUME, Hi$t. van Engeland. I* Deel. I. Hoofdft. 

 bl. 34 40. 



G 4 



