IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. IOI 



De overcenkomst der talen zclve kan door magt- 

 Ipreuken ontkend, maar niet voor het gezond en 

 nafporend verftand geloochend worden. Het bewijs 

 is hier zoo eenvoudig, afs voor de kortzigtigtte 

 oogen duidelijk. Men behoeft op de Griffien en 

 Secretarijen van ons vaderland de oude acten en 

 papieren flechts na te flaan , en men zal onmerkbaar 

 van het bijna nog volkomen Plat*duitsch tot het 

 thans eigenlijk Nederlandsch voortgaan. ,,De loop 

 en voortgang der Hollandfche fpraak (zegt hier een 

 geleerd taalonderzoeker C49)) ^ an men ^ et best nit 

 KILIANI DUFFLACI Etymologicon teutonicae linguae 

 zien. Daar doorkruist zich het Oudfriefche, Fran- 



ki- 



(Zie onder anderen BRAGUR, I. T/z, bl. 104 en very.) 



Omtrent hec eerfte zegt VANWIJN, /. c. I. Deel, III. Stuk, 

 bl. 286, van zeker Handfchrifc fprekende, dat in de 

 Boekerij te Weenen zich bevindt, en door fommigen 

 aan WILLERAMUS toegefchreven , althans toe zijn' tijd 

 gebragc wordc : Men lecte in dien tijd niet zoo zeer 

 op fpelling en woorden, als op zaken , zonder dat men 

 tot nog toe kan zeggen, in welken tongval of fpraak- 

 vorme WILLERAMUS zelve eigenlijk hebbe gefchreven , oti 

 dus ook niet welk handfchrift van de thans bekende het 

 digtst bij zijn dialect, of het verst van hetzelve af was." 

 Hij had reeds gezegd, dat het Weener en Breslaufche 

 affchrift evenveel van elkander verfchilde in fpelling en 

 fpraakvormen als beiden van de onze, en voegt er deze 

 opmerkelijke woorden bij : Indien men honderd af 

 fchriften uit honderd verfchillende landfchappen had , 

 zou die denkelijk mede zoo zijn." 



(49) WJARDA , Gesch. der ausgestorb. Alt Fries, oder 

 Sdvhsischeri Sprache, S, 37, 38. 



G 3 



