100 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



want die had met ons eigenlyk Nederduitsch niets 

 meer gemeens, dan er het Hoogduitsch zelf mede 

 heeft ; maar naar het land , daar hij in woonde , 

 noetnt, fchoon wij bier eigenlijk alleen met de 

 taal te doen hebben, De Heer VAN WJJN (47) is 

 van gedacliten, dat men billijk bij de overige Ger- 

 manen zoeken moet, wat men bij onze eigenlijke 

 Inlanders niet vindt. Deze aanmerking is zeer 

 waar, mits men in dien tljd nog van geene eigen- 

 lijke , afgezonderde Nederduitfche taal droome ; 

 maar de dicbtkunst van beide volkeren nog volko- 

 men als gemeenfchappelijk en e*n befchouwe. Want 

 dan zou dit eigenlijk tocb niets anders zijn , dan 

 bij den oorfpronkelijken vaderlandfcben flam te zoe- 

 ken , wat men bij deze en gene verdeeling in takken 

 miste. Maar nu er bovendien nog de grootfte 

 overeenkomst tusfchen onze Nederlandfche en Over- 

 rhijnfche of Hoogduitfche dicbtkunst plaats beeft 

 gehad, zoo als dit, bebalve door onzen geleerden 

 VAN WIJN (48) , nog door menigen anderen naauw- 

 keurigen onderzoeker der oudheid bewezen is , 

 fchijnt dit volftrekt noodzakelijk geworden te zijn* 



De 



(47) Avondst. bl. 193. 



(48) Men raadplege onder anderen met zijn Iluis- 

 sittend Lev en , daar hij (I. Deel, I. Stuk, bl. 55) met 

 200 vele woorden zegt, dat de Noordsche Taal en die 

 der Duitschers slecJits in tongval verscliilden. En hoe 

 dit te ontkennen , daar zoo menigmaal dezelfde werken 

 in verfchillende Dialecten afgefcbreven worden, en er 

 van ftukken gewaagd wordt, die in een tongval tusfchen 

 het Neder- en Hooger-duitsch gefchreven zouden zijn. 



