IN DE WERKEN "DER DICHTKUNDE. pp 



en derzelver fchoonheden deden zich zelfs aan de 

 minst befchaafcien gevoelen. Er was geene vrouw, 

 die er niet van betooverd was. Hoe vele mede- 

 minnaresfen haalden zij mij .niet op den hals!" 



Intusfchen, om tot ons zelven vveder te keeren, 

 is het zeker, dat vvij onze eerfte dichters bij de 

 Duitfchers zoeken moeten, of liever, dat van den 

 verfchovenften tijd af, tot aan de oprigting van de 

 Amfterdamfche Kamer : in Liefd* bloeijentf toe 5 de 

 Hoog- en Nederduitfche dichtkunde zoodanig door 

 elkanderen vervlochten waren, dat ze volftrekt niet 

 naauwkeurig van elkander gefcheiden konden wor- 

 den. Wij zullen in het vervolg zien, dat : eene 

 taal tot in een* zekeren graad bepaald en bearbeid 

 moet zijn, om er waarlijk eene eigene dichtkunst in 

 aan te nemen , en dat wij dit beide eerst aan die 

 verdienftelijke Kamer verpligt zljn geweest. Onze 

 voorouders hadden oorfprong , taal, Godsdienst , 

 regering, onder de Frankifche Koningen of Duitfche 

 Keizers gemeen. Een Nederlandsch vorst, JOHAN^ 

 Hartog van Braband , zwager van FLORIS DEN 

 VIJFDEN, G-raaf van Holland \ dichtte in den Zwa- 

 bifchen tongval,- Hij is de eenigfte niet geweest* 

 Onder de Duitfche dichters der twaalfde en dertiende 

 eeuw verfchijnen de minnezangers. Als een der 

 oudden (hij leefde nog 1188) en voornaamften , 

 wordt algelneen HENDRIK VON VELDECK of VELDJG 

 opgegeven, en BODMER noemt hem bepaald een 

 Nederduitsch dichter. Maar wie ziet niet., dat hier 

 eigenlijk met woorden gefpeeld wordt ? en BODMER 

 dezen dichter niet naar de taal, daar htj in dichtte, 

 G a want 



