IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 95 



de dichtkunde der volkeren van ddnen ftam, vooral 

 van de verfchillende Germanen, zeer groote over- 

 eenkomst moeten gehad hebben. 



Eenige andere volkeren, ook van Germaanfche 

 afkomst, zijn hier gelukkiger geweest. Zij kunnen 

 voorouderlijke gedichten aantoonen. Zoo kunnen 

 de Engelfchen zich op eenige dichtftukken van den 

 Westfakflfchen Koning AELFRED beroemen , die in 

 de negende tot het begin van de tiende eeuw leefde , 

 en wiens genie zich eensklaps verhief op het hoo- 

 ren lezen van een Sakfisch gedicht , daar de Ko- 

 ningin haren wellust in vond. Zeker moet deze 

 vorst een zeer buitengewoon mensch geweest zijn. 

 HUME fpreekt (42) er met geestdrift van. Hij meent 

 dat meesterftuk van verbeelding in hem te vinden , 

 dat alle de wijsgeeren den wjzen genoemd hebben , 

 en in hunne verrukking hebben pogen te fchilde-* 

 ren. Behalve eene vertaling van BEDA en OROSIUS* 

 van de vertroosting der wijsbegeerte door Boexmus , 

 en van de Fabelen van ESOPUS , uit het Grieksch , 

 ftelde AELFRED zelf verfcheidene fabelen, ailego- 

 rien, fpreuken en kleine gefchiedenisfen in dicht- 

 maat op, alien ftrekkende, oin de voortrefFelijkftc 

 zedelijke leeringen onder dit aanminnig hulfel te 

 meer invloed op de harten te verlchaffen. 



De Franfchen (laan met ons gelijk. Zij kun- 

 nen geen vroeger dichter aanwijzen, fchoon zij 

 ze zeker bezeten zullen hebben, dan Mattre EU- 

 STACHE, dichter van den Roman Brutus , of, zoo 



als 



(42) Hi9t* van Engeland. I. Deel. II. Hoofdft. 



