IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 93 



fland hielden, en den dood voor het vaderland zich 

 getroosteden , mits men hen in hunne waarde ken- 

 nen en begraven mogt, en hiertoe bonden zij pla- 

 ten aan hunnen regterarm, waarin hunne namen 

 en de tijtels hunner vaderen gefneden en voor dc 

 woede des tijds beveiligd waren. ,,De krijgsliederen 

 van dezen Atheniaan (zegt BRAND (41)) waren 

 onze Barditus niet ongelijkj maar te voren noch 

 naderhand wist men bij de Grieken van geen an- 

 deren TYRTEUS, die met gezangen de veldflagen 

 won; daar in alle de Duitfche legers de gewoonte 

 was, van door opwekkende gedichten en zangen 

 de vrienden te bemoedigen, de vijanden te ver- 

 fchrikken," 



Van de Batavieren en andere inwoners dezer ge- 

 westen, hebben wij niets tot de vijfde eeuw toe, 

 dan weder van den eenigen TACITUS; al het ove- 

 rige, meestal een enkel woord, dat wij nog by 

 andere oude fchrijvers aantreffen, raakt de Germa- 

 in in het gemeen. Van een dichter of dichtftuk 

 wordt niets gewaagd. Dat zij er intusfchen zullen 

 geweest zijn , is zeker genoeg, het zij men alleen 

 lette op de algemeene zucht tot gezang van alle 

 onbefchaafde volkeren; het zij men uit het algemeene 

 berigt van TACITUS, dat de Germanen hunne Goden 

 en Helden bezongen, tot de Batavieren befluiten 

 wil. Wie kan twijfelen (vraagt hier met grond 

 VAN WIJN) of eenigen der onzen zullen, bij voor* 

 beeld, even zeer den lof van CIVILIS bij het voor- 



fpoe- 



(41) Zie BRAND PE JONCE, Gedichten f bl. 258. 



